Wat is het een troep in de trein naar Maastricht. Met de grootste moeite heeft iemand nog een bananenschil en een pastic zak in zo’n minuscuul prullenbakje gekregen, maar dat was ook wel het laatste wat er in kan. Op het tafeltje staan drie lege koffiebekers. Een lading kranten ligt verspreid over de stoelen en de grond.
Reizen zorgt blijkbaar voor veel afval. Dat wordt goed duidelijk nu de schoonmakers van de treinen zo nu en dan hun werk neerleggen. Vorige week waren de coupés in het noorden van het land een vuilnisdepot. Gisteren de treinstellen vanuit Limburg en Brabant en vandaag waarschijnlijk de treinen in het hele land.
Hoewel ik in de troep moet zitten, kan ik niet echt boos worden op de stakers. Er mag wel eens wat meer waardering zijn voor het werk van die schoonmakers. Meer geld, betere arbeidsvoorwaarden. Prima eisen, lijkt me. Als er echt bezuinigd moet worden kan dat vast ook wel op een paar bonussen.
Feit blijft dat we er een troep van maken in de trein. Misschien omdat we meestal binnen een uur er weer uit zijn, en het dan dus niet meer ons probleem is.
Dat moet die man tegenover mij ook gedacht hebben. Zijn koffie smaakte goed, tenminste dat is wat hij aan zijn vrouw vertelde. Maar waar laat je dan zo’n leeg bekertje in een zwijnenstalcoupé? Niet in de overvolle prullenbak. Verontschuldigend kijkt hij nog even om zich heen en legt het maar op de grond.
Het is natuurlijk niet de schuld van die man dat de trein niet is schoongemaakt. Maar om nou de hele coupé als vuilnisbak te gebruiken? Als we vanmiddag nog een beetje schone plek willen hebben, lijkt het me verstandig dat iedereen voor één keer zijn zooi meeneemt uit de trein. Dan hoef je er straks op de terugweg niet in te zitten.
Journalisten Emiel Elgersma en Daan Wiegerinck schrijven iedere dinsdag in Sp!ts over hun belevenissen in en rondom het openbaar vervoer. Deze week nam Emiel de trein naar het zuiden van het land waar gisteren de schoonmakers staakten.
Geschreven in opdracht van Spits